Herken je die stem?

“Dat kan ik toch niet”

“Wie ziet er nou op mij te wachten”

“Ik doe het nooit goed genoeg”

“Ze zullen me vast uitlachen”


De stem die je vaak vertelt dat je iets niet kunt. Die je onzeker maakt en je angst aanpraat. Die ervoor zorgt dat je toch een andere beslissing neemt dan wat je hart je ingeeft. De stem die vaak overheerst. Die zo duidelijk aanwezig is, maar waar we ook zo vaak tegen vechten.

Dat is de stem van je ego.

Je ego is eigenlijk altijd aanwezig. De ene keer meer op de voorgrond dan de andere. En altijd met slechte bedoelingen, zo lijkt het. Soms ga je je er enorm tegen verzetten. Waardoor het ego juist nog meer op de voorgrond komt. Want dat wat je aandacht geeft groeit. De stem wordt dan nog sterker, en het gevecht nog groter.


“Ze vinden me raar”

“Ik zal wel weer een fout maken”

“Niemand wil mijn mening horen”

“De ander is beter dan ik ben”


Maar wat wil het ego je eigenlijk vertellen? Heeft het echt alleen maar slechte bedoelingen? Of is het meer dan dat?

Ik ben ervan overtuigd dat het ego er juist is om je te helpen, en om je te waarschuwen. Het is de manier waarop je ermee omgaat die bepaalt wat het met je doet. Je kunt de gedachten direct geloven, maar je kunt ze ook onderzoeken en er met zachte aandacht naar kijken.

We zijn vaak geneigd om het ego te laten overheersen en om te geloven wat het je wil vertellen. Daardoor voelen we ons onzeker, angstig, of minderwaardig. Maar wat zou er gebeuren als we het ego in gedachten wat meer op een afstand plaatsen? Er naar luisteren, met zachte, liefdevolle aandacht. Het er laten zijn, maar de woorden niet meteen geloven. Er niet tegen verzetten, maar accepteren dat het er is. Alles met zachte, liefdevolle aandacht. Wat zou er dan gebeuren?

Wanneer we dat doen, kunnen we inzien dat het ego helemaal niet van die slechte bedoelingen heeft, maar dat het ons juist aan het denken wil zetten. Wil laten voelen wat er speelt. Wil laten ervaren waarom je een bepaalde beslissing kunt nemen.

Wanneer die gedachten er mogen zijn, ga je inzien dat je er helemaal niet bang voor hoeft te zijn. Dat je niet onzeker hoeft te worden. Juist niet. Je gaat inzien dat je zelfs dankbaar kunt zijn voor deze gedachten. Omdat ze je laten voelen, laten leven. En wanneer je er met deze zachte, liefdevolle aandacht naar kijkt, kun je deze gedachten met dezelfde aandacht weer voorbij laten drijven. Vol liefde de juiste beslissing nemen en volledig vertrouwen op wat je hart je vertelt.